شعر آدم

سروده های آدم درویشی

شعر آدم

سروده های آدم درویشی

شعر  آدم
طبقه بندی موضوعی


تو  را  چون  قطره  تا  دامان  دریا می برد  با خود
و از این  چاه  ،  تا   قصر  زلیخا  می برد  با خود
اگر  بگشایی  از   دل   ،   پای بند   خارها   بودن
چو بوی گل  تو را  این باد  ، هرجا می برد  با خود
بیفکن  بار خود خواهی  ،  اگر  خواهان  خورشیدی
سبک تر شو، تو را  چون  ذره  بالا می برد  با خود
نبرد  امروز اگر  بخت  تو  ،  تا  معراج   چشمانش
نشو  نومید  !  حتما   صبح   فردا  می برد  با  خود
اگر چه  می رود  این  قاصدک  تا  کوی او ، ما را
به  پابوس  لب   شیرینش  ،  آیا  می برد   با   خود
دلت  را راست کن با  دوستان ، چون کج  روی اول
چو خشتی ، این  کجی  را  تا  ثریا  می برد  با خود
مکن  در ساحل  رود  ریا  منزل  ،  که  این  ایوان
نمی ماند  به جا  در سیل  و ما  را می برد  با خود
نشان  مرد  دانا   نیست  ،   جز  آرامش   خاموش
تهی  مغزی ، شبیه  طبل  ، غوغا  می برد  با خود
درخت پر بری  را ماند آن پیر خمیده  قامت  ساکت
شبیه   شعر  آدم   ،  بار  معنا   می برد   با   خود