شعر آدم

ابوالحسن درویشی مزنگی( آدم )

شعر آدم

ابوالحسن درویشی مزنگی( آدم )

 

هنوز قاب سرابی ، هنوز عکس خیالی

هنوز بی خبرند از تو جمله های سوالی

برای روح کویری من، که تشنه عشق است

شبیه زمزمه دلنشین آب زلالی

اگرچه پرچم عصیان به دوش خاطره دارم

برای خوردن سیبم ، نمانده است مجالی

من از وجود تو راضی به احتمال حضورم

ولی چه فایده وقتی ، تو در حجاب محالی

 

#ادم

 

دوباره شمس ما از شرق جان تابان شود ای کاش

پر از شادی و خنده پیش ما مهمان  شود ای کاش

برید عهدی که  با من  بسته بود و رفت از چشمم

به مهر آید  دوباره ، بر سر  پیمان شود  ای کاش

دلم  خون است  و بر لب خنده ها  دارم  به یاد او

دلم  مثل  لبانم  از خوشی ، خندان شود  ای کاش

گذشت عمر و نشد  یک  لحظه  دنیا  بر مراد  ما

دو روزی بر مراد  محفل  رندان  شود  ای کاش

ندارم  طاقت  حتی  شبی  را  منتظر  ماندن

زمان وعده فردا ، همین  الان شود  ای کاش

حکایت های عشق او  و  من آغا ز تلخی  داشت

شبیه قصه ها، این قصه خوش پایان شود ای کاش

نه سر دارد نه سامان هرکه  شد در دام  چشمانش

شبیه عاشقانش  بی  سر و سامان  شود  ای کاش

دلم  را  بی  وفایی های  این  لیلی نماها  کشت

بنای مکر و تزویر و ریا  ویران شود  ای کاش

گرفته  آسمان  چشم های  من  ز  دلتنگی

دعا کردم که دامانم  پر از باران شود ای کاش

دل آدم مریض درد بی درمان بی دردی ست

شبی با بوسه های دلبری درمان شود ای کاش

بنی آدم  به  وسواس هوس  شد  همره شیطان

به نیروی مسیحایی عشق انسان  شود ای کاش

(ادم)



 

در این زندان نمی ماند ، کسی که بال و پر دارد

دل دیوانه ای چون من ، سری پر دردسر دارد

ز خود هم می گریزم ، مثل آن بادی که سرگردان

کجا رفتن نمی داند ، ولی عزم سفر دارد

نصیحت کردنت ، تلقین یاسین است در گوشم

دم سردت کجا در پاره سنگ من اثر دارد

خبر از عالم غیبم نکن ، بگذار خوش باشم

برد سود دو عالم ، آنکه جان بی خبر دارد

ندیدم یک سر سوزن نشاط زندگی در او

که یک ارزن نشان از مردم صاحب نظر دارد

رها در راه نادانی بمانم دوست تر دارم

از آن عقلی که با خود صدهزاران گونه شر دارد

بلا می بارد و چاره ندارد هیچکس از آن

مگر آنی که از نادانیش بر سر سپر دارد

دریغ از یک نفر مرد کهن ، هر جا که می بینی

یکی نه ، بیشتر از یک طویله گاونر دارد

اگر اهل دلی ، بگذار تقدیرت بچرخاند

که از ایستادگان هر کس که دیدم چشم تر دارد

اگر انسان بمانی ، می شوی تنها که این عالم

به قول حضرت خیام ، مشتی گاو و خر دارد

چرا سر می دهی بیهوده از بیدادها فریاد

نمی دانی مگر نوشیروان هم گوش کر دارد

جهان را رسم و آیین است با نامردمان بودن

تو مردی می کنی ، آیا نمی دانی خطر دارد؟


(ادم)


 

چه ساده گذشتی

بی گره بر پیشانی

بی لبخند بر لب

بی عشقی

بی نفرتی

بی حتی نشان ترحمی

*

چه ساده می گذرد

بی یاد آن همه لحظه ناب

بی مرور خاطره ای

بی حتی مجال دود کردن یک نخ سیگار

قبل از خداحافظی

*

 به همین سادگی!

بی حتی نقطه ای

که پایان را خبر بدهد!

 

(ادم)

 

هنوز

فراموش نکرده ام

آن روزهایی را

که دارا انار داشت

و خواهرم سارا

برای انار گریه می کرد

 

انگار همین دیروز بود

فراموش نکرده ام

هنوز

دستهای من

متورم ترکه های آموزگار است

 

_آقا اجازه !

چرا سارا انار ندارد؟

مثل پدر ما

پدر سارا هم

وضعش خوب نیست !

 

هیچ کدام از بچه های کلاس انار نداشت

اما همه به سوالم خندیدند

و معلم

علامت سوال بزرگی را

که درخنده هایشان بود

ندید!

فراموش نکرده ام

من قهرمان نبودم

اما تنها بودم

و دست هایم

هنوز متورم آن تنهایی است !

____

(ادم)


نمی دانم

اصلا چرا باید بدانم

چه اهمیتی دارد

شیارهای سطح مریخ

جنس حلقه های زحل

و مرگ چند ستاره آن سوی راه شیری!

 

وقتی

چند کوچه

نه

چند خانه آن سو تر

کودکی کرسنه گریه می کند

 

وقتی

به خاطر چند اسکناس که ندارد

پدری

نعش عصای پیریش را

بر دوش می کشد

 

وقتی زمین ما

در اشک و خون دور خودش می چرخد

 وقتی

موج نفرت از سر ما گذشته است

و من

هنوز برای تو

از عشق می نویسم

 

برای من و تو

چه اهمیتی دارد !

____

(ادم)